Wszystkie 32 największe banki w Ameryce przeszły roczny test stresowy Federal Reserve 24 czerwca. Scenariusz tego roku był niezwykle brutalny: Fed poprosił banki, by wyobraziły sobie wzrost bezrobocia do 10%, spadek cen nieruchomości komercyjnych o 39%, obniżkę cen mieszkań o 30% oraz straty rzędu 708 miliardów dolarów w całym sektorze naraz. Nawet przy takich warunkach banki wyszły z testu z wystarczającą ilością kapitału, by nadal udzielać kredytów i wypłacać dywidendy swoim akcjonariuszom.
Tutaj jednak zaczyna się trochę dziwnie. Mimo dużej uwagi, jaką ten test zwykle przyciąga, tegoroczne wyniki nie zmienią faktycznie tego, ile kapitału muszą trzymać te banki, ponieważ Fed już w lutym postanowił zamrozić wymogi dotyczące bufora kapitałowego na czas testów stresowych, aż do 2027 roku, podczas gdy przebudowuje modele leżące u jego podstaw.
Więc naprawdę patrzysz tutaj na najbardziej uważnie śledzony egzamin w amerykańskim bankowości, który został zaliczony z ocenami „piątkami”, choć prawie nic nie zależy od jego wyniku.
Test stresowy bez stawek w tym roku
Aby zrozumieć, dlaczego to wszystko w ogóle istnieje, musimy cofnąć się do 2008 roku. Kiedy system finansowy niemal się rozpadł w tamtym roku, kilka ogromnych, nadmiernie zadłużonych banków wpadło w takie tarapaty, że Waszyngton poczuł, że nie ma realnego wyboru, jak tylko ich ratować, bo pozostawienie ich upadku wyglądałoby na to, że pociągnie za sobą wszystkich innych jeszcze głębiej w kryzys.
Odpowiedzią, parę lat później, był Akt Dodd-Frank o Reformie Wall Street i Ochronie Konsumentów, nazwany na cześć senatora Chrisa Doda i kongresmena Barneya Franka i podpisany w 2010 roku.
Dodd-Frank przerobił znaczną część regulacji amerykańskiej dotyczących Wall Street. Stworzył radę regulatorów monitorującą firmy wystarczająco duże, by zagrozić systemowi finansowemu, utworzył Biuro Ochrony Finansowej Konsumentów, które nadzoruje kredyty hipoteczne i karty kredytowe, oraz wprowadził Regułę Volckera, by powstrzymać banki przed spekulacyjnymi zakładami z depozytami objętymi federalną gwarancją. Najważniejsze jest to, że wymagał również od największych banków dowodu, że mogą przetrwać poważny spadek bez konieczności kolejnej rządowej pomocy.
To ostatnie wymaganie jest rocznym testem stresowym, a banki nie mogą samodzielnie wybierać scenariusza; dowiadują się o dokładnych założeniach dopiero wtedy, gdy Fed je opublikuje, co uniemożliwia każdemu bankowi dostosowanie księgowości do testu, który już można przewidzieć.
Założenia Fed przekazał w tym roku były dość drastyczne. Globalna recesja, w której bezrobocie skacze z 5,5% aż do szczytu 10%, ceny nieruchomości komercyjnych spadają o 39%, ceny mieszkań spadają o 30%, rynki stają się bardzo niestabilne, a stres przenika przez dług korporacyjny, a na dodatek banki z największymi działami handlowymi muszą absorbować globalny szok rynkowy i nagły niewypłacalność swojego największego kontrahenta.
Teki szoki nawzajem się potęgują: w miarę wzrostu bezrobocia więcej pożyczkobiorców przestaje spłacać zobowiązania; w miarę spadku wartości nieruchomości straty w kredytowaniu nieruchomości pogłębiają się; a w miarę wyprzedaży rynków dochody z handlu, na które bank normalnie liczyłby, by złagodzić uderzenie, wychodzą w momencie, kiedy są najbardziej potrzebne.
Kiedy Fed podsumował wszystko, okazało się, że straty z kart kredytowych wyniosły około 200 miliardów dolarów, straty z kredytów komercjalnych i przemysłowych – około 160 miliardów dolarów, a straty związane z nieruchomościami komercyjnymi – około 75 miliardów dolarów. A mimo to, po wchłonięciu wszystkiego, wskaźnik kapitału własnego pierwszego stopnia grupy, czyli bufor kapitałowy absorbujący straty, spadł tylko o 1,6 punktu procentowego i pozostał wyraźnie powyżej minimalnego wymogu.
Pomaga też umieszczenie tych danych w kontekście: w tym roku test stresowy obejmował 32 banki, w porównaniu z 22 w 2025 roku, a modelowane straty wzrosły do 708 miliardów dolarów z około 550 miliardów dolarów rok wcześniej, więc był to bardziej szeroki i ostrzejszy egzamin niż ten, który banki przeszły ostatnio.
Viceprzewodnicząca Fed ds. nadzoru Michelle Bowman ujęła to wszystko jako dowód na odporność systemu bankowego, i ma rację, jeśli spojrzymy tylko na surowe liczby.
Ale zamrożenie buforów czyni ten sukces niemal bez znaczenia. W normalnym roku silny wynik daje bankowi trochę więcej miejsca na podwyższenie dywidendy i wykup akcji, podczas gdy słaby wynik zwęża ramy, ale z buforami zamrożonymi do 2027 roku wyniki z 2026 roku wcale nie wprowadzają nowych wymogów.
przechodzą formalności, nawet gdy zauważyli, że Morgan Stanley, Citigroup, Citizens Financial i KeyCorp poniosłyby największe straty w swoich buforach, gdyby wyniki miały jakiekolwiek znaczenie.
Ale test stresowy służy jako coroczny przegląd zdrowia systemu, a scenariusz tym razem mocno opierał się na nieruchomościach komercyjnych i dłuższym okresie wzrostu stóp procentowych, co uciska regionalne banki od 2023 roku.
Czyste zaliczenie mówi, że największe instytucje kraju mogą wytrzymać takie uderzenie. Ale nie mówi, jak zareagują mniejsze banki. Upadki z 2023 roku zaczęły się od małych i średnich regionalnych banków, a ta luka sięga wprost do samego Dodd-Franka.
Kongres łagodził prawo w 2018 roku, podnosząc próg aktywów dla najściślejszego nadzoru z 50 miliardów dolarów do 250 miliardów dolarów, a gdy pięć lat później Silicon Valley Bank i kilka jego kolegów upadło, dużą częścią postmortem było to, że właśnie te średnie banki zostały wypuszczone z najściślejszej kategorii przez zmianę z 2018 roku.
Inwestorzy cały czas uważnie śledzą wyniki, ponieważ zaliczenie jest w zasadzie wyrokiem, czy kredyty będą nadal płynąć, gdy gospodarka się odwróci. Ten wyrok kształtuje wszystko – od oczekiwań w zakresie kredytowania po wyceny banków i ogólną pewność w systemie – zanim jeszcze wejdzie w życie jakakolwiek formalna zasada kapitałowa.
Jak to wpływa na Bitcoin?
Bitcoin jest teraz dużo bliżej systemu bankowego niż kiedyś. Banki są instytucjami, które ostatecznie decydują o swobodzie przepływu pieniędzy w gospodarce, więc gdy one się wycofają, warunki finansowe zacieśniają się jednocześnie w każdym aktywie ryzykownym, a zaostrzone kąty kryptowalut najczęściej odczuwają to jako pierwsze, ponieważ koszty pożyczek i warunki marży szybko się zmieniają w momencie, gdy banki stają się ostrożne.
Można zobaczyć, jak wrażliwy na to wszystko stał się Bitcoin, w sposobie, w jaki handlował w czerwcu. Krążył wokół 60 000 dolarów, spadł o około 52% od rekordu 126 080 dolarów z października ubiegłego roku, presja ze strony silnego dolara, rosnących rentowności skarbówki i hawkish Fed, który dał sygnał, że zamierza utrzymać stopy polityczne wyższe przez resztę 2026 roku.
ETF-y spotowe na Bitcoin stały się marginalnym kupcem i sprzedawcą w tym cyklu, a na początku czerwca wyciekły rekordowe 3,4 miliarda dolarów w ciągu jednego tygodnia, gdy instytucje spieszyły się, by zabezpieczyć zyski i ograniczyć ryzyko.
Te same alokatory, które trzymają akcje banków i obligacje skarbowe, często są tymi, którzy trzymają te ETF-y, więc gdy zdecydują się wycofać, Bitcoin teraz zwykle idzie wraz z nimi. Sektor bankowy, który wygląda solidnie, wspiera szerokie zapotrzebowanie na ryzyko, którego żywi się krypto, podczas gdy sektor bankowy pod widocznym naciskiem może naprawdę działać w oba kierunki.
Obydwie te rzeczy zdarzyły się zaledwie kilka lat temu. Gdy Silicon Valley Bank upadł w marcu 2023 roku, Bitcoin wręcz poszedł w górę, ponieważ część inwestorów traktowała go jako wyjście z chwiejącego się systemu bankowego.
Ale w ramach szerokiego buntu przeciwko ryzyku, gdy płynność wyciekła z wszystkiego naraz, BTC sprzedawał się mocno razem z akcjami i kredytami. To, która z tych dwóch tendencji wygra, zależy głównie od tego, czy stres wygląda jak problem bankowy czy problem płynności, a test stresowy, który uspokaja wszystkich, że banki są solidne, efektywnie przesuwa następny strach w stronę płynności.
Hedging, czyli kupowanie Bitcoinów, by uciec od banków, dawniej stanowił właściwie całą strategię. Teraz ma już mniejsze znaczenie, tylko dlatego, że banki, menedżerowie aktywów, emitenci ETF-i i korporacyjne skarbnice mają dziś realne, bezpośrednie narażenie na krypto, co łączy oba światy znacznie mocniej niż w poprzednim cyklu.
Macroramowy kontekst także nie sprzyja Bitcoinowi: czerwcowe prognozy Fed-u podniosły medianę oczekiwań na stopy polityczne w 2026 roku do 3,8% z 3,4% w marcu, a prawie połowa komitetu teraz zakłada jasny wzrost, a każdy kolejny wzrost zaciąga warunki finansowe, na których krypto polega.
W tym wszystkim tkwi ironia: test stresowy potwierdzający, że banki są w pełni w porządku, równocześnie potwierdza, że Fed ma możliwość zachowania restrykcji bez większego obawy o zerwanie czegokolwiek, a kompleks ETF-ów już spędził większość roku ucząc się, jak to się czuje, publikując wycieki niemal za każdym razem, gdy droga stóp się umocniła.
Tak więc test stresowy 2026 roku okazał się dziwnym rodzajem non-eventu. Fed przeprowadził najbardziej drastyczny scenariusz od wielu lat; banki przeszły go bez wysiłku, a wyniki zostaną na półce do 2027 roku bez konieczności zmuszania żadnej instytucji do odłożenia dodatkowego dolara kapitału.
Ale test wciąż pokazuje dokładnie, gdzie regulatorzy uważają, że skupia się zagrożenie, a obecnie są to nieruchomości komercyjne, dług korporacyjny i stopy procentowe, które nie będą się łagodzić.
Bitcoin jest pod wpływem warunków, jakie wyrysował test, ponieważ ten ciasny, wysokoprocentowy kontekst jest właśnie tym, co wyciąga pieniądze z krypto cały miesiąc. Banki, jak się okazuje, są zbudowane, by przetrwać takie warunki, ale Bitcoin wciąż uczy się, jak w nich handlować.
Artykuł Fed stres testy ujawniają, czy banki mogą przetrwać 10% szok bezrobocia pojawił się po raz pierwszy na CryptoSlate.