Projekt Acacia przetestował już, jak rynki z tokenizowanymi aktywami mogłyby działać w Australii.
Rezerwa Federalna Australii i Centrum Badań Współpracy w Dziedzinie Finansów Cyfrowych opublikowało wyniki Projektu Acacia – eksperymentu hurtowego, który przeniósł cyfrowe pieniądze i tokenizację z teorii politycznej do mechanizmów rynkowych.
Projekt przetestował 20 przypadków użycia rynków z tokenizowanymi aktywami hurtowymi w zakresie emisji, obsługi, handlu i rozliczeń, obejmując stałe dochody, fundusze zarządzane, repo, produkty strukturyzowane, prywatne rynki, kredyty węglowe i należności handlowe.
Głównym wynikiem jest pieniądz, a nie opakowanie aktywu. Instytucje potrzebują jednocześnie ostateczności, pewności prawnej, płynności i niezawodności operacyjnej, a rozliczeniowy aktyw decyduje, czy tokenizowane tory mogą przewozić rzeczywistą objętość.
Projekt Acacia umieścił cztery kandydaty w tym samym ramach: tradycyjne salda kont rozliczeniowych RBA, pilotażową cyfrową walutę banku centralnego dla handlu hurtowego, tokenizowane formy depozytów banków komercyjnych oraz stablecoiny.
To czyni Projekt Acacia żywą studią przypadku dla każdego instytucjonalnego wysiłku w tokenizacji. Tokenizowane rynki skalują się tylko wtedy, gdy część gotówkowa może nadążać za częścią aktywów bez tworzenia nowego ryzyka rozliczeniowego.
Projekt Acacia pokazuje, że część gotówkowa jest blokadą
Tokenizowana obligacja, repo, jednostka funduszu czy kredyt węglowy mogą być obierane na nowych torach, ale rynek wciąż potrzebuje wiarygodnego sposobu płatności za nie.
Jeśli część gotówkowa znajduje się poza tokenizowaną platformą, uczestnicy potrzebują synchronizacji między starszymi systemami płatniczymi a księgami aktywów. Jeśli część gotówkowa jest wydana przez bank, rynek potrzebuje interoperacyjności między bankami.
Jeśli część gotówkowa to stablecoin, potrzebuje wiarygodnych rezerw, wykupu i licencji. Jeśli część gotówkowa to pieniądz banku centralnego, pytaniem staje się, kto może do niego mieć dostęp i jak daleko bank centralny chce, by ten pieniądz działał poza istniejącymi systemami rozliczeniowymi.
W końcowym raporcie Projektu Acacia RBA wskazała potencjalne korzyści w całym cyklu życia aktywów, w tym krótsze cykle rozliczeniowe, mniejsze ryzyko kontrahenta, lepszą efektywność kapitałową, zautomatyzowaną obsługę i mniej błędów operacyjnych.
Takie zyski odnoszą się do kosztów instytucjonalnych, które handel kryptowalutami detalicznymi często ukrywa: reconciliacje, nieudane rozliczenia, przemieszczanie zabezpieczeń, prefundowanie, kontrole depozytowe i prawna ostateczność.
Raport wskazuje też ograniczenia samej technologii. Interoperacyjność, prawne i regulacyjne niepewności, koordynacja branży, fragmentacja płynności i płynność związana z przedfinansowanymi transakcjami pozostają żywymi barierami.
Tokenizacja może zmniejszyć niektóre tarć, ale pieniądz rozliczeniowy decyduje, czy nowy system stanie się rynkiem, czy kolejnymi oddzielnymi platformami.
Materiały RBA traktują pieniądz banku centralnego i infrastrukturę rozliczeniową jako kotwicę dla tokenizowanych rynków aktywów hurtowych, pozwalając jednocześnie na prywatne pieniądze cyfrowe takie jak stablecoiny i tokeny depozytów bankowych. To mapa kompromisów, a nie deklaracja, że jedna forma zwycięża.
| Forma rozliczeniowa | Co rozwiązuje | Co wciąż blokuje skalę | Kto zyskuje wpływ |
|---|---|---|---|
| Saldami kont rozliczeniowych giełdowych | Wykorzystuje istniejący pieniądz rozliczeniowy banku centralnego i znane instytucjonalne tory | Wymaga synchronizacji z tokenizowanymi platformami i zależy od zasad dostępu | RBA i instytucje z dostępem do kont rozliczeniowych |
| Pilotowa CBDC hurtowa | Mogłaby zbliżyć bezpieczny pieniądz banku centralnego do księgowości tokenizowanych aktywów | Otwiera pytania dotyczące operacyjności, polityki, dostępu i wdrożenia | Bank centralny i zatwierdzeni operatorzy infrastruktury |
| Tokenizowane depozyty banków komercyjnych | Zachowuje rozliczenia wewnątrz systemu bankowego i może pasować do rynków pośredniczonych przez banki | Wymaga wspólnych standardów, by tokeny bankowe nie tworzyły osobnych pól płynności | Banki i wspólne sieci tokenów depozytowych |
| Stablecoiny | Mogą zapewnić ciągłe rozliczenia i szerszą konkurencję sektora prywatnego | Zależy od zasad rezerw, wykupu, licencji i zaufania do emitentów | Emitencki, dystrybutorzy i platformy integrujące stablecoiny |
Zastępca gubernatora RBA Brad Jones podał kluczową niuanse w marcowym wystąpieniu: CBDC hurtowa może być pomocna, ale była daleka od niezbędności dla rozpoczęcia tokenizowanych rynków.
Zamiast tego wskazał na narzędzia takie jak synchronizacja RITS, szybkie tory płatności i istniejącą infrastrukturę banku centralnego jako bliższe ścieżki.
Acacia znajduje się więc poza dobrze znaną debatą o CBDC. Eksperyment pokazuje, że początkowe tokenizowane rynki mogą rozpocząć się z istniejącymi narzędziami rozliczeniowymi, podczas gdy argument za wCBDC rośnie, jeśli te rynki staną się systemowo ważne lub potrzebują bezpiecznego rozliczenia z funkcjonalnościami, których nie zapewniają istniejące rezerwy.
Interoperacyjność decyduje, czy płynność się dzieli
Problem rozliczeniowy jest również problemem projektowania rynku.
Jeśli jedna platforma rozlicza w tokenie depozytu bankowego, druga w stablecoinie, a trzecia przez konta banku centralnego, uczestnicy potrzebują sposobu na przepływ między tymi formami w równowartości i z przewidywalnym traktowaniem prawowym.
W przeciwnym razie płynność dzieli się między silosy pieniężne, a każda placówka wymaga od handlowców czy instytucji, aby wcześniej zainwestowali środki, zanim dowiedzą się, gdzie odbędzie się transakcja.
Dlatego forma pieniądza zmienia strukturę władzy. Salda rozliczeniowe banku centralnego zachowują rolę regulowanych posiadaczy kont rozliczeniowych. Tokeny depozytowe rozszerzają pieniądz bankowy na tokenizowane rynki, ale wymagają zgody banków na standardy.
Stablecoiny dodają prywatną konkurencję, ale niosą ze sobą pytania dotyczące rezerw, wykupu i regulacji. CBDC hurtowa mogłaby zapewnić bezpieczny aktyw rozliczeniowy z programowalnymi funkcjami, ale także zbliża bank centralny do projektowania infrastruktury rynkowej.
Pilotażowe granice Projektu Acacia są ważne. Próby były wsparte przez ulgi regulacyjne ASIC, co oznacza, że działalność powinna być traktowana jako ograniczone testowanie, a nie szeroka komercyjna autoryzacja dla tokenizowanych rozliczeń.
Oddzielnie, ulga ASIC z 2025 roku dla dystrybutorów australijskiego stablecoina dotycząca stablecoinów pokazuje, że emisja, dystrybucja i powiązane usługi pośredniczące stablecoinów pozostają związane z perimetrem licencyjnym, który wciąż jest wyjaśniany.
To napięcie dla decydentów. Tokenizowane rynki potrzebują miejsca na testowanie wartości w realnym środowisku, ale systemy rozliczeniowe nie są aplikacjami, które mogą zawodzić bez konsekwencji.
Kiedy pieniądz rozliczeniowy stanie się częścią instytucjonalnej infrastruktury rynkowej, pytania dotyczące dostępu, wykupu, prawnej ostateczności i stabilności finansowej przechodzą z zagadnień pobocznych do warunków startowych.
Agenda następna pokazuje, jak daleko Australia musi jeszcze pójść, zanim jakikolwiek model stanie się infrastrukturą produkcyjną.
RBA i DFCRC wskazali na rozszerzoną koordynację regulatorów z branżą, możliwe prace w ramach sandboxu dla cyfrowej infrastruktury rynkowej, badania nad tokenizowanymi obligacjami rządowymi, interoperacyjność tokenów depozytowych, konsultacje dotyczące infrastruktury rozliczeniowej i dostępu do kont rozliczeniowych giełdowych oraz dalsze badania nad wCBDC.
Taki wykaz jest bardziej pouczający niż zwykła mapa technologiczna. Tokenizowane obligacje rządowe sprawdziłyby, czy państwo jest gotowe wprowadzić główny publiczny aktyw do tokenizowanego cyklu życia.
Interoperacyjność tokenów depozytowych sprawdziłaby, czy banki mogą uniknąć tworzenia osobnych pul prywatnych pieniędzy. Praca nad dostępem ESA sprawdziłaby, czy więcej uczestników może bezpiecznie dotrzeć do rozliczeń banku centralnego.
Sandbox sprawdziłby, ile realnej działalności dopuszczą regulatorzy, zanim wszystkie kwestie prawne zostaną rozwiązane.
Co ujawnił Projekt Acacia
Australia ma też powód, by oddzielić hurtową tokenizowaną finanscję od polityki CBDC detalicznej.
RBA i Skarbówka wcześniej stwierdziły brak jasnego interesu publicznego dla emisji CBDC detalicznej w Australii w tamtym czasie, stawiając większy nacisk na cyfrowe pieniądze hurtowe i badania nad tokenizowanymi rynkami.
Projekt Acacia wpisuje się w tę drogę: skupia się na infrastrukturze rynkowej, a nie na zastąpieniu gotówki dla konsumentów.
Istnieje też globalny kontekst. Prace BIS i CPMI ujęły tokenizację jako pytanie dla banków centralnych, ponieważ pieniądz i aktywa muszą poruszać się razem bez naruszenia jedności pieniądza.
CryptoSlate osobiście pokrył rozwój stablecoinów jako żywy rynek rozliczeniowy, modernizację rozliczeń banku centralnego w Wielkiej Brytanii i pytania dotyczące tokenizowanych akcji w USA.
Projekt Acacia dodaje bardziej skoncentrowany test: kilka form rozliczeniowych w ramach jednej instytucjonalnej sterty rynkowej.
Projekt Acacia ujawnił, że kolejna walka w tokenizowanej finansji dotyczy nie tyle możliwości tokenizacji aktywów, co tego, jakie pieniądze rozliczeniowe regulatorzy, banki i operatorzy rynkowi mogą uczynić interoperacyjnymi.
Stablecoiny mogą być przydatne tam, gdzie najważniejsze są ciągłe rozliczenia i prywatna dystrybucja, ale licencjonowanie i pewność rezerw pozostają ograniczeniami.
Tokeny depozytowe mogą pasować do rynków kierowanych przez banki, ale tylko jeśli nie uwięzioły płynności w oddzielnych sieciach bankowych. Istniejąca infrastruktura rozliczeniowa banku centralnego może wspierać wczesną synchronizację, ale zasady dostępu i godziny pracy wciąż kształtują adopcję.
CBDC hurtowa pozostaje mocniejszym kandydatem, jeśli tokenizowane rynki staną się na tyle ważne, że potrzebują bezpiecznego pieniądza z bardziej bezpośrednią programowalnością.
Australijskie ustalenia sprawiają, że hierarchia aktywów rozliczeniowych wydaje się bardziej prawdopodobna niż pojedyncze zastąpienie pieniądza. Część gotówkowa musi być wystarczająco zaufana dla regulatorów, dostatecznie elastyczna dla operatorów rynkowych i wystarczająco interoperacyjna, by płynność nie dzieliła się wraz z ruchem aktywów.
Następnym testem jest to, jaki model rozliczeniowy regulatorzy pozwolą opuścić etap pilotażowy, według jakich zasad dostępu i z wystarczającą pewnością prawną, by wspierać realną instytucjonalną objętość.
Artykuł Projekt Acacia w Australii pokazuje, dlaczego tokenizowane rynki wciąż zależą od pieniądza rozliczeniowego pojawił się pierwszy raz na CryptoSlate.