Cardano i Solana testują dwa konkurencyjne podejścia do zarządzania na łańcuchu, z których jedno ujawnia koszt braku głosów wyborców, a drugie przekazuje większą władzę domyślnym przedstawicielom, którzy mogą mieć własne interesy ekonomiczne.
Odnawianie komitetu konstytucyjnego Cardano wymaga osobnej zgody od delegowanych przedstawicieli, czyli DReps, oraz operatorów puli staków. Solana z kolei umożliwia weryfikatorom oddawanie głosów za pomocą aktywnego staku, który im został przekazany, chyba że poszczególni stakerzy przełożą tę decyzję.
Różnica staje się widoczna podczas jednoczesnych głosowań na obu sieciach.
Cardano napotyka natychmiastowe ryzyko. Zdjęcie z 26 sierpnia pokazało wsparcie dla odnowienia komitetu poniżej wymaganych progu zarówno wśród DReps, jak i operatorów puli staków, co stwarza możliwość, że cztery kadencje komitetu upłyną bez zastępstwa.
Solana zmniejsza ten rodzaj blokady uczestnictwa, przekazując weryfikatorom rolę domyślnych przedstawicieli głosujących. Jednak aktualne głosowanie na zarządzanie pokazuje kompromis: stakerzy, którzy nic nie robią, de facto pozwalają weryfikatorom wykorzystywać wagę zarządzania związanej z ich przekazanym stakiem, nawet jeśli ci weryfikatorzy mogą mieć interesy finansowe wpływające na propozycję.
Oba systemy więc mierzą się z tym samym podstawowym problemem z różnych kierunków. Cardano pozostawia nieaktywnych wyborców w ciszy. Solana pozwala istniejącemu delegatowi mówić za nich.
Ryzyko zarządzania Cardano jest już mierzalne
Zdjęcie z DRepTalk z 26 sierpnia pokazało, że propozycja Update Constitutional Committee 2026 dla Cardano ma wsparcie 43% DReps, poniżej wymaganego 67%, podczas gdy wsparcie operatorów puli staków wynosi 15,1% przy progu 51%.
Każda grupa musi samodzielnie spełnić swój wymóg. Silniejsze uczestnictwo jednej nie może zrekompensować niedoboru w drugiej.
Głosowanie niesie ze sobą stałe konsekwencje, ponieważ cztery kadencje komitetu upływają w epoce 799, a maksymalny dopuszczalny czas trwania oznacza, że zastępstwo musi zostać wprowadzone w epoce 653. Opublikowane materiały wskazują 1 września jako odpowiedni termin.
Jeśli propozycja nie powiedzie się, Cardano zostanie z trzema aktywnymi członkami komitetu konstytucyjnego, poniżej raportowanego minimum pięciu członków potrzebnego do działań zarządzania zależnych od komitetu.
[
Czytaj także
Cardano ma dwa tygodnie, by uniknąć zamrożenia zarządzania, gdy 4 miejsca w komitecie wygasną
To nie spowodowałoby przerwania produkcji bloków ani zamrożenia całej sieci. Pozostawiłoby jednak komitet bez możliwości ratyfikowania działań wymagających jego aprobaty, dopóki zarządzanie nie przywróci wystarczającej liczby członków.
Intersect ostrzegł, że taka awaria mogłaby wpłynąć na termin uaktualnienia Dijkstra, choć nie powoduje to automatycznie opóźnienia.
Projekt Cardano jasno ujawnia koszt bierności. Jego system zarządzania wymaga dwóch odrębnych grup wyborczych, aby wyraziły wystarczające wsparcie, zachowując niezależność każdej z grup, jednocześnie tworząc dwie możliwości blokowania ciągłości przez niedostateczne uczestnictwo.
Solana redukuje ryzyko frekwencji, a następnie dziedziczy problem agenturalny
Model Solany obniża obciążenie uczestnictwa, umożliwiając weryfikatorom głosowanie za pomocą staku, który im już został przekazany.
Uprawnieni stakerzy mogą przełożyć wybór weryfikatora na indywidualne konto staku. Wtedy stak ten zostaje usunięty z efektywnego bilansu weryfikatora i bezpośrednio przypisany do wyboru samego stakera.
Taki mechanizm był aktywny podczas SGP-0002, propozycji szukającej wsparcia dla szybszej dezinflacji SOL.
Zdjęcie z 26 sierpnia Validator Info z 26 sierpnia pokazało 83,66 miliona SOL zagłosowanych „Za”, 12,01 miliona „Przeciw” i 8,32 miliona „Wstrzymuję się”. Wśród decydujących głosów wsparcie wyniosło 87,45%.
Przełożenia bezpośrednich delegatorów były widoczne, ale niewielkie w porównaniu z około 104 milionami SOL reprezentowanych w bilansie. Validator Info wymienił 308 głosujących delegatorów, z których tylko część miała bezpośredni wpływ na wagę głosów.
Mechanizm przełożenia jest więc używany. Aktualne głosowanie jeszcze nie pokazuje, czy duże liczby biernych delegatorów interweniowałyby, gdy nie zgadzają się z własnym weryfikatorem.
To pytanie staje się bardziej znaczące, gdy weryfikatorzy mają interes ekonomiczny w rozpatrywanej polityce.
Solana Company, publicznie notowana firma skarbowo-SOL, powiedziała, że sprzeciwiła się SGP-0002 ze względu na termin i stabilność polityki. Jej kwartalny raport pokazał 2,512 miliona dolarów przychodów z stakingu z 2,526 miliona całkowitych przychodów, co oznacza, że staking stanowił około 99,4% kwartalnych przychodów.
Proponowana polityka przyspieszyłaby roczną dezinflację z 15% do 30%, ograniczając przewidywaną emisję o około 18,9 miliona SOL w ciągu sześciu lat i doprowadzając sieć do docelowego poziomu inflacji 1,5% w około 2,8 roku zamiast 5,7 roku.
Te fakty ustanawiają ekonomiczne narażenie, ale nie dowodzą nieprawidłowości ani tego, że motywy finansowe zdecydowały o głosie firmy. Stakerzy również zachowują możliwość przełożenia wyborów weryfikatorów.
Konflikt zasad Solany dodaje kolejną warstwę niepewności
Głosowanie Solany jest dodatkowo skomplikowane przez sprzeczne publiczne opisy tego, co stanowi przyjęcie.
FAQ dotyczący zarządzania Solany mówi, że jedną trzecią sieciowej wartości staku musi brać udział, a dwie trzecie biorących udział musi zagłosować „Za”. Repozytorium propozycji zarządzania mówi natomiast, że nie ma wymogu kworum i że „Za” musi otrzymać dwie trzecie „Za” plus „Przeciw”, z wyłączeniem „Wstrzymuję się”.
Według zasad repozytorium obserwowane głosowanie przekracza próg wsparcia. Według FAQ i wyświetlacza Validator Info uczestnictwo pozostało poniżej linii jednej trzeciej.
To pozostawia ten sam bilans otwarty na dwie różne interpretacje i sprawia, że wynik jest trudny do oceny, dopóki nie zostanie uregulowana stosowna zasada.
Nawet korzystny wynik nie zmieniłby natychmiast emisji SOL. SGP-0002 ustaliłby kierunek polityki, podczas gdy podstawowa propozycja SIMD-0550 nadal musiałaby przejść proces implementacji, zanim jakakolwiek zmiana wpływająca na konsensus mogłaby zostać aktywowana.
Obydwa systemy przenoszą koszt apatii wyborców
Aktualne głosowania pokazują, że delegacja zmienia formę ryzyka uczestnictwa, a nie go usuwa.
Cardano ponosi koszt bezpośrednio, gdy wyborcy nie pojawiają się. Jego bezpośrednie zagrożenie jest konkretnie: dwie grupy wyborcze pozostają poniżej wymaganych progów przed ustalonym terminem, z zagrożeniem dla zdolności komitetu.
Solana redukuje to ryzyko, pozwalając weryfikatorom reprezentować biernych posiadaczy, ale model przenosi więcej odpowiedzialności na nadzór. Delegatorzy muszą monitorować agentów głosujących za ich stak i interweniować, gdy ich preferencje się różnią.
Cardano stoi więc przed wyraźniejszym krótkoterminowym zagrożeniem dla zarządzania, podczas gdy Solana porusza dłuższe pytanie dotyczące reprezentacji i zgodności zachęt.
Następne wyniki uwypuklą tę różnicę. Cardano musi ustalić, czy DReps i operatorzy puli staków mogą zmotywować się przed terminem komitetu, podczas gdy Solana musi jeszcze ustalić, która zasada głosowania reguluje SGP-0002 i jak dużą wagę mają ostatecznie przełożenia delegatorów.
Obydwa systemy dochodzą do tego samego nierozwiązanego pytania z przeciwległych stron: czy zarządzanie na łańcuchu może pozostać skuteczne, gdy większość posiadaczy tokenów woli nie uczestniczyć.
Artykuł Cardano i Solana właśnie ujawniły największą słabość zarządzania kryptowalutami pojawił się pierwszy raz na CryptoSlate.