Poniżej znajduje się wpis gościnny i opinia od Bena Nadareskiego, współzałożyciela i CEO Solstice.
Instytucje nigdy nie miały zamiaru wejść w kryptowaluty w sposób, jakiego kryptowaluty chciały. Nie było żadnego szturmu na tokeny zarządcze. Żaden dyrektor finansowy nie ogłosił dumnie, że nieużywane rezerwy skonwertowano na wrażliwe aktywa. Żadna komitet funduszu emerytalnego nagle nie zaczęła mówić płynnie w DeFi. To zawsze była fantazyjna wersja.
Rzeczywista wersja jest mniej teatralna i znacznie ważniejsza. Instytucje nie będą kupować kryptowalut jako systemu przekonań. Zamiast tego wykorzystają je jako infrastrukturę.
Nie dlatego, że banki nie mogą skopiować kodu. Mogą. Ale dlatego, że nie mogą skopiować dżungli, która sprawiła, że ten kod stał się przydatny: szybkość, awarie, presja i iteracje na żywo, które web3 doskonali publicznie od lat.
Kod nigdy nie był fosą
To właśnie ta część debaty o kryptowalutach instytucjonalnych ciągle umyka. Przewagą web3 nie jest to, że banki technicznie nie są w stanie zbudować infrastruktury blockchain. Wiele z nich jest w pełni zdolnych. Mają kapitał, inżynierów, konsultantów, dostawców, wewnętrzne laboratoria innowacji i wystarczającą liczbę strategii, by wyłożyć drogę od Canary Wharf do Singapuru.
Bank może uruchomić sieć. Na przykład BUIDL BlackRock i usługa tokenizacji DTCC pokazują, że odpowiedzią instytucji nie jest odtwarzanie kryptowalut jako systemu przekonań, lecz przyjęcie tokenizacji jako infrastruktury. Może forkować środowisko wykonawcze. Może otoczyć całość językiem zgodności, dodać uprawnienia, zaangażować dostawcę i zaprezentować to sześć miesięcy później pod miękkim niebieskim światłem na konferencji infrastruktury finansowej. Ale infrastruktura to nie tylko to, co się buduje.
Prawdziwą fosą kryptowalut nie jest decentralizacja. To prędkość iteracji pod presją. Branża testuje idee finansowe w dzikich warunkach, często brutalnie, czasem żenującym, ale szybko. Produkty startują, zawodzą, forkują, przyciągają płynność, tracą płynność, są arbitrowane, wykorzystywane, przebudowywane, a następnie kopiowane przez kogoś z lepszą wersją, zanim oryginalny zespół skończy postmortem.
Z zewnątrz wygląda to chaotycznie, bo takie jest. Dobrym przykładem jest powtarzająca się fala exploitów mostów i awarii protokołów (weźmy najnowszy exploit Kelp DAO), który zmusił rynek do wzmocnienia założeń bezpieczeństwa w czasie rzeczywistym, co jest jednym z powodów, dla których Wall Street wciąż ostrożnie podchodzi do adopcji. Ale z drugiej strony, to też jeden z najefektywniejszych środowisk testowych finansowych, jakie kiedykolwiek powstały.
Tradycyjne finanse lubią piaszczyste obszary. Kryptowaluty to piaszczyste obszary po tym, jak ktoś usunął etykiety bezpieczeństwa, zaprosił traderów, otworzył API, połączył płynność i pozwolił rynkowi zdecydować, co zasługuje na życie.
Dlatego ostatnie zainteresowanie instytucji web3 jest wymowne. Przejęcie Bridge przez Stripe pasuje do tego wzorca: wskazuje, że stablecoiny stają się częścią układu płatniczego, a nie tylko klasą aktywów spekulacyjnych. Stripe nie przejął Bridge, bo stablecoiny były ładnym ideologicznym dodatkiem; dokonał przejęcia, ponieważ infrastruktura stablecoinów staje się częścią układu płatniczego. BlackRock nie uruchomił BUIDL, bo tokenizacja brzmi futurystycznie; uruchomił tokenizowany fundusz, bo rozliczenia, dostęp i ruch zabezpieczeń można przeprojektować onchain. Kinexys J.P. Morgana, teraz wskazuje w tym samym kierunku: zainteresowanie nie dotyczy kryptowalut, lecz tego, co mogą robić tory, gdy zostaną ułatwione w ramach finansowych procesów.
Kryptowaluty uczą się krwawiąc publicznie
Ta dżungla jest miejscem, gdzie naprawdę znajdzie się dopasowanie produktu do rynku… nie w white paperze. Nie w wewnętrznym laboratorium. Nie w warsztacie, gdzie wszyscy zgadzają się, że interoperacyjność jest ważna. Dzieje się to, gdy kapitał przemieszcza się między systemami, gdy płynność fragmentuje się, gdy mosty wprowadzają nowe powierzchnie ataku, gdy użytkownicy zachowują się źle, gdy motywacje są manipulowane i gdy elegancka architektura spotyka się z bagienkiem.
Kryptowaluty spędzili lata, dostając ciosy od rzeczywistości. Dlatego infrastruktura się poprawia.
Wszystkie exploity mostów, awarie orakli, lawiny likwidacyjne, złamane pętle motywacyjne, ataki na zarządzanie i przetworzone protokoły, które cicho umarły po trzech miesiącach, dodawały coś do zbiorowej pamięci rynku. Bolesne, kosztowne, często absurdalne, ale przydatne.
Banki nie działają w ten sposób. I w zasadzie nie powinny. Banki są zaprojektowane, by zachować zaufanie, minimalizować ryzyko, chronić depozyty, przestrzegać regulacji i unikać eksplozji w poszukiwaniu dopasowania produktu do rynku. Ich ostrożność jest racjonalna. Ich procesy istnieją z powodu.
Ale te same procesy sprawiają, że są powolne w dokładnie tym obszarze, gdzie prędkość się potęguje.
Bank budujący wewnętrznie musi rozwiązać każdy problem kolejno: architektura, bezpieczeństwo, zgodność, depozyt, mosty, raportowanie, księgowość, płynność, traktowanie prawne, ryzyko operacyjne, wewnętrzne zatwierdzenia, przegląd dostawców, a następnie komitet sterujący. Potem następuje pilotaż. Później pilotaż często jest de-riskowany, aż przestaje być dokładnie tym, co miał testować.
Gdy bank dociera do wersji pierwszej, kryptowaluty już zbudowały wersję pierwszą, obserwowały jej porażkę, uruchomiły wersję drugą, odkryły, że założenie mostu było błędne, przepisowały model płynności i dowiedziały się, co użytkownicy naprawdę robią, gdy na koncie są prawdziwe pieniądze.
To nie dlatego, że jedna strona jest mądrzejsza. To dlatego, że jedna strona jest zaprojektowana do eksperymentów z prędkością rynkową, a druga do kontroli instytucjonalnej.
Kontrola jest pułapką
To szczególnie prawdziwe w finansach onchain, gdzie nic nie istnieje w izolacji. Stablecoin nie jest tylko stablecoinem. Jest zabezpieczeniem, środkiem rozliczeniowym, parą płynności, aktywem routingu, warstwą integracji i składnikiem kompozytowym. Wypracowanie nie jest tylko APY. To profil ryzyka, mechanizm wykupu, pytanie dotyczące depozytu, problem raportowania, granica regulacyjna i decyzja operacyjna. Most nie jest tylko łącznikiem. To dwustronny smart contract z interfejsem użytkownika. Stos jest żywy. Dotknij jednej jego części, a sześć innych drgnie.
Dlatego budowanie wewnątrz banku jest tak trudne. Wyzwaniem nie jest tylko „Czy możemy uruchomić sieć?”. Oczywiście, że mogą. Wyzwaniem jest, czy ta sieć czysto łączy się z chaotycznym, płynnym, szybko zmieniającym się ekosystemem, gdzie odbywa się realne użytkowanie.
Próba odtworzenia infrastruktury kryptowalutowej wewnętrznie oznacza spędzenie lat na ponownym odkrywaniu problemów, na które otwarte sieci już wpadły: ryzyko mostów, fragmentację płynności, założenia orakli, niepowodzenia kompozycji, exploity smart contractów, opory wykupu i pętle motywacyjne, które wyglądają genialnie, dopóki ktoś ich nie użyje.
Zamiast innowacji, można to postrzegać jako instytucjonalną archeologię z budżetem.
Ostrejściej należy uznać to, co web3 już wyprodukował: infrastrukturę testowaną w warunkach, których tradycyjne finanse rzadko dopuszczają, chyba że dużo później, jeśli w ogóle. To nie oznacza, że każdy produkt kryptowalutowy zasługuje na instytucjonalną adopcję. Duża część ekosystemu wciąż jest głośna, krucha, nadmuchana lub nadfinansowana.
Ale najmocniejsze części przetrwały poziom stresu, którego większość wewnętrznych pilotów bankowych nigdy nie doświadczy. To ma znaczenie.
Rozsądny kapitał nie będzie przebudowywał stosu
Końcowym stanem nie jest heroiczny pojedynek między Wall Street a web3. Bardziej prawdopodobnym wynikiem jest cisza: instytucje, które mają znaczenie, przestaną próbować odtwarzać cały onchainowy stos za zamkniętymi drzwiami i podłączą się do części już testowanych przez żywe rynki.
Każdy bank, fintech, menedżer aktywów i platforma treasury nie musi spędzać lat na odtwarzaniu infrastruktury tylko po to, by ponownie odkryć problemy, z którymi zespoły kryptowalutowe już się spotkały publicznie. Mądrzejszym modelem jest wzięcie systemów, które przetrwały prawdziwą płynność, prawdziwą wrażliwość, prawdziwych użytkowników i prawdziwych przeciwników, a następnie dodanie warstw, których potrzebują instytucje: depozyt, raportowanie, audytowalność, kontrole zgodności, uprawnienia tam, gdzie są potrzebne, oraz informacje o ryzyku.
Sens nie polega na tym, by banki zachowywały się jak protokoły DeFi. Nie mogą, i nie powinny. Sensem jest udostępnienie instytucjom wydajności kryptowalut bez zmuszania ich do życia w dzikim zachodzie kryptowalut.
Dyrektor finansowy nie chce bardziej egzotycznej bilansu tylko po to, by zabrzmieć innowacyjnie. Komitet ryzyka nie szuka haseł. Instytucje chcą, by kapitał przemieszczał się szybciej, rozliczał się czystszo, zarabiał inteligentniej i pozostawał zrozumiały, gdy audytorzy, regulatorzy i członkowie zarządu zaczynają zadawać pytania. To właśnie tutaj web3 ma coś naprawdę potężnego do zaoferowania, uważam. Blockchain oferuje szybsze rozliczenia, programowalną płynność, transparentne zabezpieczenia, tokenizowane wypracowania, kompozytowe produkty finansowe i infrastrukturę, która może przemieszczać się, zarabiać, rozliczać i integrować między aplikacjami.
Błąd Wall Street byłby podziwianiem tych możliwości, kopiowaniem powierzchni i spędzaniem lat na ich odtwarzaniu w prywatnym zakątku starego systemu. Kryptowaluty już zapłaciły za wiele z tych błędów. Kosztowne, często niedorzeczne lekcje, ale mimo wszystko się uczymy.
Przyszłość finansów nie zostanie zbudowana wyłącznie w bankach ani wyłącznie poza nimi. Bardziej praktycznym wynikiem jest to, że banki, fintechy, menedżerzy aktywów i platformy treasury podłączą się do infrastruktury kryptowalutowej, gdy stanie się ona wystarczająco pewna, czytelna i zgodna z przepisami.
Mogą nie nazywać tego kryptowalutami. Mogą nazywać to efektywnością rozliczeń, optymalizacją treasury, wbudowanym wypracowaniem, programowalnymi zabezpieczeniami, płynnością w czasie rzeczywistym lub po prostu lepszymi torami.
Dobra. Nagrodą jest to, że żywy rynek już zrobił to, czego żadne wewnętrzne laboratorium innowacji nie może właściwie symulować**: testował infrastrukturę finansową z prawdziwym kapitałem, prawdziwymi użytkownikami, prawdziwym stresem i prawdziwymi konsekwencjami**, każdą godzinę każdego dnia, przez lata.
Wall Street może i będzie replikować architekturę. Co nie może replikować, to lata presji rynku i oczekiwanie społeczności, które sprawiły, że architektura stała się warta użycia w pierwszej kolejności.
Artykuł Krypto chodziło, by banki mogły działać pojawił się po raz pierwszy na CryptoSlate.